‘બક્ષીનામા’ ચંદ્રકાંત બક્ષીની આત્મકથા નથી, પણ તે ગુજરાતી જીવનના પરિવર્તનશીલ દાયકાઓનું સાહિત્યરૂપ દસ્તાવેજ છે. લેખકે પોતાનેએવી પેઢીનો પ્રતિનિધિ ગણાવ્યો છે., જેને ઓગણીસમી સદીના અંતથી એકવિસમી સદીના આરંભ સુધીની યાત્રા અનુભવી છે. બાળપણનાપાલનપુર અને યુવાનીના કલકત્તા વચ્ચેના અનુભવ તેમના જીવનના બે કાંઠા બને છે. જીવન અને લેખન તેમના માટે અલગ અલગ નથી બંનેનુંમૂળ સત્ય એક જ છે. ‘બક્ષીનામા’માં એ પેઢીના સંઘર્ષ, સપના અને વિરોધાભાસો અત્યંત સ્પષ્ટતાથી રજૂ થાય છે. તેઓ ભૂતકાળને શૂન્યથીઆકાર આપીને શબ્દોમાં ચિતરવાનો પ્રયાસ કરે છે. માતૃભૂમિ અને પિતૃભૂમિની વચ્ચેના સંવેદનાત્મક અંતર અહીં સાહિત્યમય શ્રદ્ધાંજલિ રૂપેપ્રગટે છે. ચંદ્રકાંત બક્ષી પોતાને ગુજરાતી સાહિત્યની ખ્યાતિથી અલિપ્ત એવી એક “તટસ્થ ભાવનાવાળો યાત્રી” માને છે. ‘બક્ષીનામા’ જીવનસામેની સાચી અને નિર્ભય સાક્ષી તરીકે પ્રગટે છે. અને અંતે, આ આત્મસ્વીકૃતિ જીવનને શૂન્યરૂપ સ્વીકારી શાંતિપૂર્વક પૂર્ણ થવા માટે આતુર છે.