ચંદ્રકાંત બક્ષીનું આ સંસ્મરણ 1941થી 1995 સુધીના ગુજરાતી સાહિત્યના સુવર્ણયુગની યાદોને ઉજાગર કરે છે, જેમાં તેમણે કાકા કાલેલકર, હરીન્દ્ર દવે, ઉમાશંકર જોશી, સુરેશ જોષી, જયંતી દલાલ, પન્નાલાલ પટેલ જેવા સર્જકો સાથેના અનુભવોનું નિખાલસ ચિત્રણ કર્યું છે કલકત્તાનીપર્યુષણ વ્યાખ્યાન માળામાં કાલેલકરના હસ્તાક્ષરથી લઈ મુંબઈની હોસ્પિટલમાં હરીન્દ્રના અંતિમ દિવસો સુધીની ભાવુક યાત્રા તેમની રમૂજ, કટાક્ષ અને વિષાદભરી શૈલીમાં રજૂ થાય છે બક્ષી સાહિત્યકારોના વ્યક્તિત્વ, નબળાઈઓ અને શક્તિઓને ઝીણવટથી દર્શાવે છે, જેમાં જયંતીદલાલની મર્દાનગી, સૈફ પાલનપુરીની શાયરી અને પન્નાલાલની સરળતાની પ્રશંસા સમાય છે તેઓ ગુજરાતી સાહિત્ય અને પત્રકારત્વના પતનવિશે ચિંતા વ્યક્ત કરે છે, જે આજના મધ્યમ સાહિત્યની સરખામણીમાં સ્પષ્ટ દેખાય છે હરીન્દ્ર દવેનો 1989નો પત્ર અને બક્ષીનો ભાવનાત્મકજવાબ તેમની મૈત્રી-પ્રતિસ્પર્ધાને ઉજાગર કરે છે આ લખાણ ગુજરાતી સાહિત્યના ગૌરવશાળી યુગનું એક અમૂલ્ય દસ્તાવેજ છે.