ચંદ્રકાંત બક્ષીની “જાતકકથા” માણસના અંતઃસ્વરૂપની યાત્રા છે., જ્યાં ગૌતમ બુદ્ધ એક પાત્ર નહીં, પણ માનવમનનું પ્રતિક બની જાય છે. યશોધરા, રાહુલ અને એક રડતું બાળક આ બધું જીવનની વૈરાગ્યદાયક ક્ષણોના પ્રતિબિંબ છે. મુસાફરીનું સાધન એક ટૅક્સી હોય કે પાત્ર પુલપર ઊભેલું હોય, તમામ પ્રસ્તાવનામાં “જાત”નો તત્વદર્શી અનુભવ છુપાયેલો છે. અહીં વિદાય કે પુનર્મિલનની નથી વાત, પણ જીવન અનેઅનિત્યતાની ગહન અનુભૂતિ છે. ગૌતમનું નિર્ભર હાસ્ય એ “બોધિ” તરફના પગલાં છે., જેમાં એકલતા હવે મુક્તિ બની જાય છે. જાતકકથાઓની જેમ અહીં દરેક ક્ષણ પૂર્વજન્મની સંભાવનાઓ સાથે જોડાઈ લાગે છે. જીવન, દુઃખ અને અર્થ શોધવાનું ઊંડું વર્ણન વ્યક્તિ વિશેષમાંનહીં, માનવતા સમૂહમાં કૂદે છે. સંબંધોનું અનાહત તૂટવું અહીં આધ્યાત્મિક યાત્રાનું અનિવાર્ય છે. આ પુસ્તક ગૌતમનું છે. એટલુંજ નહીં, પણદરેક પુનર્જન્મ લેનાર મનુષ્યનું છે.